In Jingdezhen werd in de veertiende eeuw onderglazuurblauw op porselein een vast recept: kobalt op een witte massa, afgedekt met glazuur. De David-vazen in het British Museum, gedateerd 1351, zijn tempelvazen met draak, feniks en een lange opdracht. Hun jaartal maakte ze tot ijkpunt voor gedateerd blauw-wit. Het blauw zit onder het glasachtige vel, niet als emaille erbovenop. Daardoor slijt de tekening minder snel dan opglazuur.
Schepen namen het contrast mee. Hard, wasbaar, leesbaar op afstand: blauw-wit werd een taal die Delft, Iznik en later Meissen in hun eigen scherf naspraken. Wat de wereld over ging, is dus niet alleen een motief. Het is de belofte dat een lijn de oven haalt en onderweg herkenbaar blijft. Kijk naar een randdecoratie die door het glazuur heen blijft liggen. Onder het glanzende oppervlak blijft het lijnenspel zichtbaar.
Een blauw-witte porseleinen vaas met figuren in een landschap.
Volg één krul van de draak tot hij onder de glans verdwijnt. Daar zit de stook, niet de mode alleen.
Delftse fles beschilderd met vogels in een landschap. Rijksmuseum.
